این ده نفر: علی معلّم
واکنشی که هفته گذشته 121 سینماگر ایرانی نسبت به خاموشی مجله دنیای تصویر ابراز کردند بیش از هر چیزی نشان داد این نشریه سینمایی با 17 سال سابقه حضور در عرصه فرهنگ و هنر نزد فعالان این عرصه چه جایگاه ممتازی دارد و این جایگاه و اعتبار را سینماگران به خوبی میشناسند و به آن احترام میگذارند. علی معلم به عنوان مدیرمسئول این ماهنامه سینمایی و به عنوان کسی که برای سینمای این مملکت زحمات فراموش ناشدنی و دلسوزانهای کشیده، اکنون و بعد از اتفاقاتی که در مدت یک ماهه اخیر و به دنبال توقیف مجلهاش رخ داده و حمایتهای مهمترین سینماگران کشور، بیش از هر زمان دیگر هم میزان محبوبیت و جایگاه خود و مجلهاش را شناخته و هم به احتمال زیاد بعد از بازگشت به دنیای مطبوعات سینمایی، انرژی بیشتری را برای مخاطبان دلسوز و وفادارش صرف خواهد کرد. با علی معلم هم باید در این لحظه موافق بود که اگر یک مجله سینمایی با حفظ اصالت و شخصیت خود برای مخاطبان غیرحرفهای سینما هم جذاب شود، این یک حسن و پیروزی در راستای اهداف غیرمبتذل و درازمدت است. اینکه مخاطبان نه چندان جدی سینما حتی برای تفریح و گذراندن اوقات فراغت دنیای تصویر را ورق بزنند، به خودی خود میتواند یک حرکت فرهنگی باشد و زمینهسازی این شروع نیز خود یک حرکت فرهنگی است. به هر حال نگرش و تعهد از یک جایی باید آغاز شود. دنیای تصویر در طول 17 سال زمان انتشارش هم ضرورت تشریح و توضیح سینمای عامهپسند را به خوبی ارائه کرده و هم سینمای متعهد، ملی، معناگرا و هنری را به درستی معرفی کرده و شناسانده است. درست مثل دو فیلمی که شخص علی معلم آنها را تهیه کرده. هم گاوخونی و هم ازدواج به سبک ایرانی نگاهی از جنس تعهد و تعلق خاطر به دنیای هنر و سینما را در خود دارند و علی معلم به خوبی میداند که با هر کسی باید به زبان خودش صحبت کرد. فیلم اول فیلم محبوب منتقدان است و دومی به واسطه فروشاش فیلم محبوب مخاطب ایرانی.
به روایت روزنامه اعتماد، پنجشنبه 29 فروردین 1387
نویسنده: احمد سالک
ي بر لغو امتياز نشريه سينمايي «دنياي تصوير» و چند نشريه مبتذل ديگر، يك «جريان فشار پنهان» در تلاش است تا اين هيات را وادار به عدول از تصميم شايسته خود كند.
ا كنون سينماگران و هنرمندان در نامههاي جداگانه به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي،خواستار فراهم شدن شرايط انتشار اين دو نشريهي شدند. 
ناممکن جلوه می کند. به سیاق آن بیت منسوب به ابن سینا که می گفت «در دهر چون من یکی و آن هم کافر؟/ پس در همه دهر، یک مسلمان نبُوَد»، معتقدم که نگاهی اصول گراتر و اخلاقی تر و مومنانه تر از نگاهی که علی معلم می کوشید در این مجله جاری کند (یا امیدوارم باز چنین کند)، نمی تواند بر نشریه سینمایی حاکم شود؛ و هم از این روست که حتی از طرح بحث توقیف این مجله حیرت می کنم، چه رسد به لغو امتیاز ناگهانی و غافلگیرانه و بگذارید بگویم ناجوانمردانه اش که به رسم آمریکایی منفور «لینچ کردن» (اعدام سرپایی بدون محاکمه) می ماند.
باخبر مي شود و شبش در جايگاه يک مجري توانا و مسلط در مراسم بازگشايي «سينما آزادي» قرار مي گيرد. خيلي آدم در اين دوره و زمانه که دائماً «ضدحال» به سويش پرتاب مي شود بايد متمرکز و واقع بين و صبور باشد تا در مناسبات روزمره و رفتار و برخوردهاي فردي و اجتماعي اش کم نياورد و ناخواسته «تابلو» نشود.
ی به دولت نهم ندارد.در حالی که هر تصمیم این وزارتخانه تکلیف رابطه نخبگان و دولت را مشخص می کند.هم اکنون این وزارتخانه بسیاری از هنرمندان و اندیشمندان را نه تنها از طریق حذف آثارشان بلکه با ادبیات نه چندان مطلوب می رنجاند. وقتی فیلم سنتوری اجازه پخش نمی یابد دیگر زخم زبان زدن به کارگردانان نام آشنای این فیلم یعنی مهرجویی زدن چه دردی از دولت نهم باز می کند . جز رو در رو قرار دادن او وهنرمندان دیگر با دولتی که در عرصه های دیگر بقدر کافی مشکل دارد وقتی چهره های مهم سینمایی از جمله مجید مجیدی٬حاتمی کیا ٬بیضایی ٬کیمیایی ٬انتظامی ٬داریوش ارجمند و... نامه ای برای بازگشایی مجله دنیای تصویر می نویسند وتهیه کنندگان٬منتقدان به این چهره های تاثیر گذارمی پیوندند و هیچ جوابی به این نامه د اده نمی شود. می توان حدس زد در انتخابات بعدی هزینه این بی اعتنایی را چه کسی خواهد پرداخت . صدای شکوه تئاتری ها ٬اهالی موسیقی ٬ناشران ٬نویسندگان ٬شاعران و داستان نویسان و... به هوا است ولی هیچکس کاری نمی کند. بنظر می رسد وقت آن رسیده است مشاوران احمدی نژاد را منوجه این پاشنه آشیل خود سازد .
اشخاص حقیقی (مردم) ، شرکتها و مؤسسات نیز اشخاص حقوقی محسوب گردیده و انحلال و تعطیل کردن آنها دارای ضوابط و پروسه ای بود که طی مراحل آن الزامی بشمار می آمد. اگر دولت تصمیم به تعطیل کردن مؤسسه ای غیردولتی وبعبارت دیگر یک شخص حقوقی میگرفت این امرنیازمند طی تشریفات قانونی وحقوقی مربوطه بود ، نمیشد مؤسسه فرهنگی معتبری چون "مجله دنیای تصویر" که 17 سال از فعالیت پر ثمر آن میگذرد وعدٌه زیادی از قبل آن ارتزاق میکنند رابدون گذراندن آن مراحل تعطیل کرد.
را بکنار گذاشته و شمشیر از نیام برکشیدند و در مقام مدعی العموم، هیئت منصفه و قاضی، و حتی مامور اجرای حکم، دستور لغو مجوز فعالیت مجله تخصصی سینمایی "دنیای تصویر" را صادر کردند. نشریه ای با هفده سال سابقه و نامی نیک در این دیار، در روزهایی که کمترین دغدغه عامه مردم باز ماندن یا بسته شدن یک نشریه است. روزهای آخر سال، روزهای خرید شب عید، روزهای جنگ و جدال خانواده ها بر سر مسافرت روزهای تعطیل، چشم و هم چشمی رفتن به کیش یا سواحل قناری، رفتن به شمال یا جنوب با یک چادر ارزان قیمت سفری، رونق بازار اجناس بنجل، روزهای فرار از تفکر، روزهای بی خیالی و فراغت از زمین و زمان، روزهای شکم چرانی و آماده شدن برای یک سال رژیم غذایی سخت، ایامی که با خیال راحت جلوی تلویزیون بنشینی و تمام آن فیلمهایی را تماشا کنی که بخاطرشان، "دنیای تصویر" را می بندند! به این خیال واهی که شاید بعد از این ایام، دیگر کسی یادی از این مجله نکند و بتوان بدون سروصدا، فاتحه ای در سکوت بر آن بخوانند. اما چرا؟ چطور یک مجله سینمایی را بخاطر چاپ عکس یک بازیگر یا کارگردان تعطیل می کنند؟ واقعاً چکار باید می کردند؟ عکس بادمجان و کدو چاپ می کردند؟ یا گورخر و الاغ؟ چطور می توان یک مجله را به "عامه پسند" بودن متهم کرد و رئیس جمهوری را بخاطر "محبوب عامه" بودن ستایش کرد؟ این دو "عامه" چه تفاوتی با هم دارند؟ خلاف شرع مرتکب شده بودند؟ به سیاست تاخته بودند؟ آیا چنین حکم شتاب زده و بی سابقه ای، از سوی کسانی که چنین اختیاری نداشته و ندارند، مفهومی بجز اختلاف سلیقه شخصی و یا به زبان همان "عامه"، حال گیری از مدیر مسئول مجله "دنیای تصویر" داشته است؟ چرا با کلی گویی درباره عکس بازیگر و یا شرح جزئیات زندگی مبتذل (!) او فرافکنی می کنید؟ اگر واقعاً اینطور است، چرا آن کاغذ پاره های بی ارزشی را که روزی پنجاه بار هدیه تهرانی را شوهر دادند و طلاقش را گرفتند نمی بندید؟ چرا صدای اعتراض این همه دست اندرکار سینما را فغانشان از دروغها و چرندیات روزنامه های زرد به آسمان برخواسته بود برایتان اهمیتی نداشت؟ اما در عوض، اگر چیزی را درک نکردید یا قدرت تحلیلش را نداشتید بر خود وظیفه می دانید که آن را بکوبید و زیر پا له کنید. با "دنیای تصویر" درافتادید، اما مگر می شود قدرت سینما را انکار کرد؟ آیا یک بازیگر بزرگ و شناخته شده، که در تبلیغات تلویزیونی با صد بار تاکید حضور او را در فیلم آخر شب جار می زنند، فقط یک عکس و یا یک موجود متحرک در قاب تصویر است؟ زندگی ندارد؟ نمی تواند الگویی مناسب برای پرهیز از مخاطرات اجتناب ناپذیر این حرفه باشد؟ اگر ندانیم و نپرسیم، چقدر بر اجر ما در دنیا و آخرت افزوده می شود؟ از بستر همین "ندانستن" است که دختری معصوم در این سینما به خاک سیاه می نشیند، از اوج به ذلت می افتد چون راه پرهیز از آن را نمی دانسته و نتوانسته از تجربیات دیگران، چه خارجی و چه وطنی، بهره ای ببرد. شاید اگر جزئیات بیشتری از زندگی حرفه ای های سینما را می دانست، خصوصی ترین لحظات زندگی خود را با هفتاد میلیون نفر دیگر شریک نمی شد. سال هاست که به مناسبت های مختلف تاکید می شود که راه مقابله با هجوم فرهنگی، راه قهر و جبر و حذف نیست. چه کسی می تواند انکار کند که میزان بینندگان شبکه های تلویزیونی ماهواره ای در ساعتی که مثلاً سریالی از مهران مدیری پخش می شود، به حداقل می رسد. آیا چنین رویکردی، شایسته حمایت دولتمردان ما نیست؟ البته که هست و شگفتا که چنین نیز شد. اما، شادکامی حاصل از برخورد منطقی نیروی انتظامی و پزشکان و حتی خود هنرمندان، که سخت ترین و بی سابقه ترین هجو تاریخی خود را در ایام عید در سریال "مرد هزار چهره" شاهد بودند، با شنیدن خبر لغو امتیاز مجله "دنیای تصویر"، برباد رفت. اما، این تیری بود که بر سنگ خواهد نشست. نام "دنیای تصویر" را چه کردند؟ آیا از یادها رفت؟ بعد از 183 شماره، این نام به یک "برند" در این مملکت تبدیل شده. چطور می توان به پدری که هفده سال فرزندی را بزرگ کرده و به پایش خون جگر خورده، گفت که این فرزند را فراموش کن و کودکی دیگر را با نامی جدید به فرزندی بپذیر! آیا فعالیت یک نهاد فرهنگی که مدیر آن هفده سال است سنگ سینمای نه چندان ارزشمند ایران را به سینه می زند و لحظه ای دست از حمایت مادی و معنوی آن برنداشته، خاری بود که وجود آن را در چشم خود تحمل نکردید؟ اگر چنین نیست، تا دیر نشده، این گره را به دست باز کنید تا مجبور نشوید به فرمان مقامی خردمند، به دندان بگشایید. 
به نظرم بد نبود که دوستان سر فرصت و با حوصله بیش تری به هفده سال سابقه و تجربه این مجله نگاه می کردند و بعد تصمیم می گرفتند. از این اتفاق تعجب کردم و راست اش هنوز نمی دانم چرا. لابد اداره نظارت چیزهایی در این مجله دیده اند که من به عنوان مخاطب ( و این اواخر نویسنده ) ای که نیمی از عمرم با دنیای تصویر گذشته، حواس ام به آن ها نبوده یا در جریان خیلی از وقایع و رویدادها نیستم. و الان بیش تر می خواهم درباره آن چه در این فاصله اتفاق افتاده و منتشر شده و به ام چیز یاد داده و تربیت ام کرده حرف بزنم، تا آن چه ندیده ام و خلاف هایی که اگر بوده، توجه به آن ها و تصمیم گیری درباره شان هیچ ربطی به من ندارد. منظورم مثلا گفت و گوی مارتین ریت است در آن سال های اول انتشار مجله، وقتی از خاطره اش از برخورد با رابرت راسن گفته بود؛ راسن سر پرونده سناتور مک کارتی رفته سراغ ریت و گفته بود علیه همکاران اش شهادت نمی دهد، چون: من یکی را نمی توانند شکست دهند؛ و چند روز بعدش راسن رفته بود و خیلی ها را لو داده بود، یا مثلا مطلبی درباره چگونگی ساخت فیلم پدرخوانده، وقتی فیلمنامه را داده بودند دست سام پکین پا و پکین پا گفته بود: 77 تا از این لعنتی ها تو قسمت اول کشته می شن، و گفت و گو با آل پاچینو این اواخر ( که شماره به شماره منتشر می شد و هنوز تمام نشده بود که... )، و در آن استاد هشدار داده بود: دور و برها و اوایل سی سالگی است که آدمیزاد ناگهان از میرا بودن خودش مطلع می شود، و یک مطلب خیره کننده درباره چگونگی ساخت "مخمصه" مایکل مان، وقتی از برخورد دو "مرد" در آن کافه گفته بود. هنوز یادم هست قبل چاپ، وقتی علی معلم در دفتر نشریه، بخش هایی از این مطلب را بلند بلند می خواند. یا حرف های فرانسیس فورد کوپولای بزرگ، وقتی در این باره حرف زده بود که چطور از شم و غریزه اش، خوب مواظبت می کند و بلد است که مثل حیوانات و بچه ها بر اساس همین شم تصمیم بگیرد. و این همان چیزی است که در طول زمان همه فراموش شان می شود و یادشان می رود. در همین دنیای تصویر بود که میرشکاک گفت: مخملباف از سطحیت مذهب به سطحیت روشنفکری رسیده است، و کیست که نداند این فقط مشکل یک گروه از آدم ها در یک دوره خاص و در یک حوزه خاص در کشور ما نیست. و مطلبی درباره پدرخوانده 2 و این جمله اش درباره سرمایه داری آمریکایی ( قدرت، همان چیزی را از بین می برد که برای ایمن ساختن اش به وجود آمده است ) که حالا و در این بعد از ظهر غمگین، اسم نویسنده اش یادم رفته؛ و خاطره ای که ابراهیم حاتمی کیا از غرق شدن قایق اش در سال های جنگ تعریف کرده بود و مقاله ای که رابرت زمه کیس درباره فیلم های "بد" دوست داشتنی عمرش نوشته بود و رابرت بنتون که گفته بود هیچ چیز دراماتیک تر از زندگی روزمره نیست و حرف اسپیلبرگ درباره گذر عمر و پیر شدن: "مهم نیست. سن و سال آدم فقط یک عدد است..."
يادداشتهاي جداگانه خواستار فراهم شدن شرايط مجدد انتشار دو مجلهي «دنياي تصوير» و «هفت» شدند. مجيد مجيدي کارگردان سينما باارسال يادداشتي از مسئولان خواست تا شرايط انتشار مجدد نشريات «دنياي تصوير» و «هفت» را فراهم کنند. 