دنياي تصوير

اقای معلم عزیز:

فکر نمی کنم هیچ چیز تو این دنیا  به اندازه ی تعطیلی شدنه بی انصافانه دنیای تصویرمنو ناراحت کرده باشه.خیلی دلم می خواست فقط و فقط دلیل این تصمیمه بدونم

من 21 سالمه ولی از 4 سالگی مجلتون رو می شناختم .اون موقع عکسشو نگاه می کردم

یکم که بزرگتر و با سواد شدم تیترشو می خواندم.وقتی کلاس پنجم دبستان فیلم مرسدس ساخته استاد کیمیایی

رو دیدم و احساس کردم شیفته سینما هستم دنیای تصویررا خوندم  و از سوم راهنمایی خودم  مجلتون رو خریدم تا دو سه ماهه پیش که شنیدم دیگه چاپ نمیشه! دنیای تصویرمن دوسته خوب لحظه های تنهاییم  دیگه

چاپ نمیشه! اولش فکر پدرم شوخی می کنه ولی بعد دیدم  نه کاملا جدی است. اون موقع نمی دونستم چرا؟ ولی هر چی به دلیلش بیشتر نزدیک شدم بیشتر تو بهت فرو رفتم  که کجای این مجله که 17 سال صادقانه برای فرهنگ وهنره مملکت کار کرده می تونه  ترویج ابتذال کنه؟؟؟؟؟؟؟خیلی به خودم کلنجار رفتم به     بهانه های الکی که روزنامه ی کیهان نوشته بود فکر کردم اما هرگزبه جوابی نرسیدم  دانشجوی

ترم اخربودم و درگیر امتحانات بودم ولی تو ذهنم بود که یه روز بیام دفتر مجله و از خودتون بپرسم که چرا؟

بلکه  شما  بتونین قانع  کنیم. اقای معلم    خواهش میکنم از کنار  این نامه سرسری نگذرین  خواهش می کنم

یه جواب قانع کننده  بدید. من دقیقا هشت ساله که  به طوره کاملا حرفه ای سینما رو با دنیای تصویر پی گیری کردم  حال همیشه احساس این رو دارم  که یه گمشده دارم  چند وقته پیش یکی بهم گفت که شما به زودی

یه مجله ی جدید سرپرستی می کنین؟ درسته؟ امید وارم باشه

اقای معلم  من خیلی دله پری دارم و گوشی برای شنیدن حرف ها یم نیست اما دنیای تصویر هر ماه کاملا منو از دنیای ارومه ابری خودم به دنیای تصویر رنگی حرکات می برد . همه ی این ها رو گفتم تا بدونین تملق

لفظی نمی کنم

امید وارم هر چه زود تر باز هم یک مجله با سر پرستی علی معلم و دنیای تصویر دیگری رو توی کیوسک های روزنامه فروشی ببینم

پریسا فرمانی

(یکی از خوانندگان مجله)

«علي معلم» مدير مسوول ماهنامه دنياي تصوير و تهيه كننده سينماي ايران ، هميشه براي كارهايي كه انجام داده است با حب و بغض و حسادت روبرو شده است.

او زماني كه 17 سال پيش مجله جديدي با قد وقواره‌هاي يك مجله خوب را منتشر كرد ، من بچه‌تر از آني بودم كه هستم، كسي نمي‌توانست تحمل كند چنين مجله‌اي با چنين قدي از سينماي ايران بگويد ، تاثير بگذارد و به دوره يكه تازي ماهنامه «فيلم» پايان دهد. او از همان ابتدا ايستاد براي اينكه اخلاق‌ها ، ناكارآمدي‌ها ، كمي‌ها و در مجموع «سينما» از هرگونه دشمني بري باشد و اشكالات آن تصحيح پيدا كند. 17 سال گذشت.هنوز مجله دنياي تصوير حتي با عدم انتشاراش سرپا و زنده است. مي‌توان آن را ورق زد و خواند و ياد گرفت. هنوز مي‌توان نزد علي معلم رفت ، شنيد ، پرسيد ، ياد گرفت ، بحث كرد و... پس هنوز دنياي تصوير زنده است!او جشني به نام «دنياي تصوير» راه انداخت ، براي تعالي سينما از سوي ذهنيتي مستقل و با دانش، عده‌اي از روي حسادت و يا اينكه جايزه اي بگيرند ، آن را در جهت خودنمايي معلم دانستند ، اما... او يك تنه 10 سال آن را با عشق و علاقه شخصي و هزينه هاي شخصي‌اش ادامه داد و همه آمدند و جايزه گرفتند و بزرگ شدند و... شدند مخالف خوان «دنياي تصوير»!... اما جشن يازدهم هم در راه است.

وقتي « شوكران» را تهيه كرد – كه البته سيد ضيا هاشمي هم در آن پروژه تهيه كننده بود – عده‌اي آن را به جريان خارج از اخلاق سينمايي نسبت دادند و... اما چند سال بعد «شوكران» مهمترين فيلم دهه 70 شد و آن‌هايي كه مي‌گفتند، اين بد است و فلان است ، مشغول تحسين شدند والبته از آن به بعد بود كه فيلم‌هايي در ادامه سعي كردند شبيه شوكران باشند و البته برخي به واسطه همين شباهت به موفقيت هم رسيدند.

چند سال بعد ، زماني كه هنوز كسي به فكر ساخت فيلم «اقتباس ادبي» نبود ، علي معلم «گاو خوني» را با كارگردان شوكران ، تهيه كرد. فيلمي نمونه در «روايت شخص دوم» در تاريخ سينماي ايران بود و...اما همان شب اكران فيلم در سينما استقلال در جشنواره بسياري بودند كه فحش دادند و گفتند ؛ اين بد است و فلان است. بعد از آن همه بد گويي به يكباره جريان سينماي اقتباسي «گل» كرد. همه به فكر ساخت فيلم بر اساس كتاب‌هاي عجيب و غريب افتادند. به يكباره سمينارهاي «اقتباس ادبي در سينما» مطرح شد و حتي در يكي از اين سمينارها در دانشكده صدا و سيما ، فيلم مورد تحسين همه قرار گرفت. تقوايي از فيلم «گاوخوني» به عنوان نمونه‌اي خوب از اين جريان نام برد و... حال؛ «گاو خوني» به يكي از مهمترين فيلم‌هاي اين حوزه بدل شده و همه آن‌هايي كه آن روزها....امروز در حال تحسين هستند.

مجله دنياي تصوير لغو امتياز شد ، خيلي‌ها خوشحال شدند ، بعضي‌ها عصباني شدند ، برخي مثل مجيد مجيدي پا در مياني كردند و برخي هم علي‌رغم دوستي با مجله چوب لاي چرخ گذاشتند...اما هنوز مجله دنياي تصوير هست و خواندني‌ست!

علي معلم دبير جشن خانه سينما شد ، همه خوشحال شدند ، كف زدند ، اما... استعفاي معنادار او ، عده اي مثل سامان مقدم را ناراحت كرد ، او نوشت ، هشدار داد و...امين تارخ دبير جشن خانه سينما شد!

او اعلام كرد فيلمي درباره زندگي ايراني تهيه مي‌كند ، با درونمايه طنز، اسم‌اش شد«ازدواج به سبك ايراني» ... همه گفتند معلم حتما مي‌خواهد كارهايي بكند ، فيلم‌هايي بعد از آن ساخته شد كه همه شبيه به فيلم «ازدواج به سبك ايراني» بود. حتي آمريكايي فيلم را نيز كپي برداري كردند و چون فيلم طنز بود به جرم روايت مناسب از اخلاق‌ها و عادت‌هاي ايراني فيلمي سطح پايين قلمداد شد، اما... دو سالي هست كه خيلي‌ها به فكر افتاده‌اند، اخلاق‌ها و عادت‌هاي ايراني را به نمايش بگذارند، شما هم شنيده‌ايد؟

اواخر سال گذشته ، او گفت مي خواهد فيلمي در ژانر وحشت بسازد ، آن هم با بهرام بهراميان ، فيلمسازي كه جسارت‌‌اش را در تلويزيون به خوبي پس داد. نگاهي به اخبار يكي دو ماهه اخير بيندازيم. بسياري علاقمند شده‌اند كه فيلمي در ژانر وحشت بسازند و ...تا حدي كه شايد سال بعد جشنواره فيلم‌هاي وحشت راه بيفتد!

***

علي معلم شايد براي من يك دوست ، استاد و سينماگر دوست داشتني باشد ، اما حضور او در سينما هميشه تاثيرگذار بوده و آن را بايد جدي گرفت. حتي رفتن‌اش از جشن خانه سينما!... عده‌اي كه تلاش مي‌كنند او را از حركت باز نگه‌دارند ، بايد اين را بدانند كه ايستادن او ، يعني از دست دادن نعمت بزرگي كه سينما و هنر از ان محروم مي‌شود و اين سخن درمورد بسياري ديگر از كارامدان حوزه سينما صدق مي‌كند، سينمايي كه به خاطر بغض و حسد ، پتانسيل‌هاي خوب‌اش را در حال از دست دادن است... تقوايي كجاست؟

اميدوارم ، كه مسوولان در وزارت ارشاد و هر نهادي ، كه موضوع ماهنامه «دنياي تصوير» به آن‌ها مربوط مي‌شود با برخورد مناسب، منع انتشار مجدد اين نشريه وزين را بردارند و كمك كنند كه با حضور چنين افرادي و چنين نشريه‌هايي سينماي ايران رو به تعالي حركت كند.

خدایار خاقانی